We nemen de dingen voor waar aan. Dingen; lichamen en objecten, deodorant voor babies, verlangens, ruimte, tijd, en hun onderlinge verhoudingen. De machines van economie en wetenschap, en hun voorspellingen, controles en bevestigingen, produceren een zogenaamde ‘objectieve onschuld’. Objecten, gebruiksvoorwerpen en koopwaar, en hun inherente ongemak, herbergen een onzichtbare kracht. Behalve hun bestaan als fysiek ding, hebben ze hun eigen tijd en produceren ze een eigen politiek. De ruimte is een object, en objecten zijn bewegingen en tijden.
Tijd is niet onschuldig
Dingen maken tijd en ruimte geschikt voor ‘eigen gebruik’. Kant meende dat tijd voor ons bewustzijn alleen na elkaar en niet naast elkaar, in opeenvolging en niet simultaan waargenomen kan worden. Laat de ruimte stoppen, laat de ruimte zich opstellen in een rij zodat de gelijktijdigheid van tijd voelbaar wordt, het uitdijen van tijd. Laten we tijd in een gelijktijdige extensie zetten, zodat de opeenvolging van ruimtes zichtbaar wordt.
Norberto Llopis Segarra (ES/NL) is danser en choreograaf. Hij studeerde (2005-2007) aan DasArts en momenteel studeert hij parttime filosofie aan de Spaanse universiteit UNED. Zijn werk herdenkt de manier waar we naar 'dingen' kijken radicaal: er is niet zoiets als een ding of een lichaam dat zich niet tot alles en iedereen verhoudt dat het omringt.