Melih Gençboyaci, een nieuwe Nederlander, bevraagt vanuit zijn ervaring als mens en kunstenaar, hoe je identiteit zich in een nieuw taalgebied ontwikkelt. Vanuit een nieuwsgierigheid naar het effect van nieuwe woorden leren, wil Melih het leergedrag onderzoeken door openbare ontmoetingen te organiseren met de performance - installatie #5200woorden in plaats van geïsoleerd leergedrag in cursussen. Spelenderwijs. Dus vrij van bestaande interpretaties. Zoals kinderen uit 10 verschillende landen in 10 verschillende talen samen een zandkasteel bouwen.
Een nieuwe vrije ruimte die geclaimd wordt door vluchtelingen, gelukzoekers, asieltuig, expats, immigranten, remigranten en medemensen. In deze ruimte ‘doen’ zij de taal als verbinding, als protest, als heling, in plaats van de woorden te stampen. Het ‘doen’ van taal kan een collectief ritueel zijn. En helend, door persoonlijke verhalen aan anderen kenbaar te maken in een nieuw gesprokkeld vocabulaire. ‘De gemeenschappelijke taalzone’ is een micro suggestie van hoe we ons, -wel en niet Nederlandssprekenden-, tot elkaar kunnen verhouden in de openbare ruimte.